روزی سقراط حکیم مردی را دید…

داستان کوتاه زیر را الآن از طریق ایمیل دریافت کردم. البته داستان‏های زیبای زیادی از طریق ایمیل دریافت می‏کنم، از آنجایی که این داستان‏ها منبع مشخصی ندارند، دوست ندارم آنها را در وبلاگم منتشر کنم. داستان زیر هم منبع مشخصی ندارد (شاید اصلا واقعیت هم نداشته باشد)، اما به‏هرحال داستان بسیار زیبایی است و دقیقا همان چیزی است که من به آن اعتفاد دارم. این که ما چطور به مسائل نگاه می‏کنیم خیلی مهم است، تفاوت انسانها هم در همین است.

_________________________________________________

روزی سقراط حکیم مردی را دید که خیلی ناراحت و متآثر است.
علت ناراحتی اش را پرسید. پاسخ داد:

در راه که می آمدم یکی از آشنایان را دیدم. سلام کردم. جواب نداد و با بی‏اعتنایی و خود‏خواهی گذشت و رفت و من از این طرز رفتار او خیلی رنجیدم.

سقراط گفت: چرا رنجیدی؟

مرد با تعجب گفت: خوب معلوم است که چنین رفتاری ناراحت کننده است.

سقراط پرسید: اگر درراه کسی را می‏دیدی که به زمین افتاده و از درد و بیماری به خود می پیچد آیا از دست او دلخور و رنجیده می شدی؟

مرد گفت: مسلم است که هرگز دلخور نمی‏شدم .آدم از بیمار بودن کسی دلخور نمی‏شود.

سقراط پرسید: به جای دلخوری چه احساسی می‏یافتی و چه می‏کردی؟

مرد جواب داد: احساس دلسوزی و شفقت و سعی می‏کردم طبیب یا دارویی به او برسانم.

سقراط گفت: همه این کارها را به خاطر آن می کردی که او را بیمار می‏دانستی. آیا انسان تنها جسمش بیمارمی شود؟ و آیا کسی که رفتارش نا درست است روانش بیمار نیست؟ اگر کسی فکر و روانش سالم باشد هرگز رفتار بدی از او دیده نمی شود.

بیماری فکری و روان نامش غفلت است و باید به جای دلخوری و رنجش نسبت به کسی که بدی می‏کند و غافل است دل سوزاند و کمک کرد و به او طبیب روح و داروی جان رساند. پس از دست هیچکس دلخور مشو و کینه به دل مگیر و آرامش خود را هرگز از دست مده.

*بدان که هروقت کسی بدی می کند در آن لحظه بیمار است.*

داستان کوتاه "ابراز عشق"

این داستان کوتاه الان از طریق ایمیل به دستم رسید، در گوگل جستجو کردم، از آنجایی که در وبلاگ های زیادی نقل شده پیدا کردن منبع و نویسنده آن کار سختی است. به هر حال:

-- یک روز آموزگار از دانش آموزانی که در کلاس بودند پرسید آیا می توانید راهی غیر تکراری برای ابراز عشق ، بیان کنید؟
برخی از دانش آموزان گفتند با بخشیدن عشقشان را معنا می کنند. برخی «دادن گل و هدیه» و «حرف های دلنشین  را راه بیان عشق عنوان کردند. شماری دیگر هم گفتند «با هم بودن در تحمل رنجها و لذت  بردن از خوشبختی» را راه بیان عشق می دانند .

در آن بین ، پسری برخاست و پیش از این که شیوه دلخواه  خود را برای ابراز عشق بیان کند، داستان کوتاهی  را تعریف کرد: یک روز زن و شوهر جوانی که هر دوزیست شناس بودند طبق معمول برای تحقیق به جنگل رفتند. آنان وقتی به بالای تپّه رسیدند درجا میخکوب شدند . یک قلاده ببر بزرگ، جلوی زن و شوهر ایستاده و به آنان خیره شده بود. شوهر، تفنگ شکاری به همراه نداشت و دیگر راهی برای فرار نبود. رنگ صورت زن و شوهر پریده بود و در مقابل ببر، جرات کوچک ترین حرکتی نداشتند . ببر، آرام به طرف آنان حرکت کرد.

همان لحظه، مرد زیست شناس فریادزنان فرار کرد و همسرش را تنها گذاشت. بلافاصله ببر به سمت شوهر دوید و چند دقیقه بعد ضجه های مرد جوان به  گوش زن رسید. ببر رفت و زن زنده ماند. داستان به اینجا که رسید دانش آموزان شروع کردند به محکوم کردن آن مرد.
راوی اما پرسید : آیا می دانید آن مرد در لحظه های آخر زندگی اش چه فریاد می زد؟
بچه ها حدس زدند حتما از همسرش معذرت خواسته که او را تنها گذاشته است ! راوی جواب داد: نه، آخرین حرف مرد این بود که «عزیزم ، تو بهترین مونسم بودی. از پسرمان خوب مواظبت کن و به او بگو پدرت همیشه عاشقت بود.
قطره های بلورین اشک، صورت راوی را خیس کرده بود که ادامه داد: همه زیست شناسان می دانند ببر فقط به کسی حمله می کند که حرکتی انجام می دهد و یا فرار می کند. پدر من در آن لحظه وحشتناک ، با فدا کردن جانش پیش مرگ مادرم شد و او را نجات داد. این صادقانه ترین و بی ریاترین ترین راه پدرم برای بیان عشق خود به مادرم و من بود. --

داستان کوتاه "اختیار"

کوچکتر که بودم پدرم داستان زیر را بارها برایم تعریف کرد، هر بار که آنرا تعریف می کرد گویی اولین بار بود آن را می شنیدم. چند وقت پیش آن داستان را با قلم ناتوان خودم نوشتم، امروز ناگهان به یاد آن افتادم، تصمیم گرفتم آن را در اینجا منتشر کنم تا شما هم بهره برید. راستش را بخواهید نمی دانم در این داستان چه هست که اینگونه هربار من را تحت تاثیر قرار می دهد،شاید فداکاری، اما واقعا شاهکار است. نمی دانم این داستان از کجا آمده، احتمالا از یکی از کتب بزرگان این سرزمین که به نظم بوده است و سپس دهان به دهان گشته است تا حال به شما می رسد؛ اگر منبع آنرا می دانید ممنون می شوم من را هم آگاه کنید. به هر حال داستان زیر به قلم خودم است.(عکس هم کار خودم است)

_____________________________________________

اختیار

هفته ها و ماه ها بود که قحطی جنگل را فرا گرفته بود و گرسنگی دامنگیر حیوانات جنگل شده بود. روزی تمام حیوانات جنگل گرد هم آمدند و به مشورت پرداختند تا راه حلی برای این موضوع پیدا کنند. تصمیم آنها بر آن شد که پاک ترین حیوان نزد خداوند برود و بفهمد قحطی تا چه زمان ادامه خواهد یافت، اگر تمام می شود صبر نمایند و اگر زمان طولانی ادامه دارد همگی دسته جمعی خودکشی کنند. آهو از میان حیوانات جنگل انتخاب شد. قرار را بر این گذاشتند که اگر خداوند فرمود قحطی به زودی تمام می شود آهو از بالای تپه به سوی آنان بیاید و اگر جواب منفی بود، او خودش را برروی تپه بکُشد تا حیوانات دیگر هم چنین کنند. آهو به طرف بالای تپه به راه افتاد که جایگاه خداوند بود، او به بالای تپه رسید و در محضر خداوند حاضر شد. عرض کرد حیوانات جنگل می خواهند بدانند که قحطی تا چه زمان ادامه می یابد؟ خداوند فرمود این قحطی سالها ادامه دارد. آهو خیلی ناراحت شد، از محضر خداوند خارج شد و در دید حیوانات قرار گرفت، هزاران چشم به او دوخته شده بود تا بفهمند نتیجه چیست؟

آهو تکان نخورد، نخواست و نتوانست. آهو به حیوانات جنگل می نگریست و با خود فکر می کرد که من توانایی نا امید کردن این حیوانات را ندارم، هنگامی که به پایین تپه رسیدم حقیقت را به آنان خواهم گفت، نهایتش آنست که به دست دوستانم کشته می شوم، در این صورت آنها کمی قبل از مرگ شاد بوده اند و فرقی ندارد که من الان بمیرم و یا هنگامی که به پایین تپه رسیدم. آهو به طرف حیوانات جنگل شروع به حرکت کرد، حیوانات جنگل شروع به پای کوبی و شادی کردند،... آهو به پایین تپه رسید و لحظه ای مکث کرد؛ تا قصد گشودن دهانش را داشت، بادها وزیدند، ابر ها غریدند، و باران شروع به باریدن کرد. آهو متعجب شد و فکر کرد مگر خداوند هم دروغ می گوید و یا مگر خداوند هم اشتباه می کند؟ آهو به نزد خداوند برگشت و پرسید : خداوندا، این نتیجه چگونه حاصل شد؟ خداوند فرمود این عمل تو بود که نتیجه را عوض کرد و قضا را برگرداند.

پایان